Jak już pisałem, Magda dostała się do szkoły muzycznej w Tychach. Dzisiaj nadszedł początek roku szkolnego i czas rozpocząć naukę w szkole w ogóle oraz dodatkowo naukę gry na instrumencie. Magda wybrała fortepian i od przyszłego tygodnia będzie mieć 2 razy w tygodniu po 30 min. lekcje gry na tym instrumencie. Na 20. planowane jest uroczyste pasowanie na ucznia.

Dzisiaj przypada dzień administratora (SysAdmin Day). Kilka lat temu sam byłem administratorem wielu systemów, w tym m.in. serwerów opartych o Digital Unix, HP-UX, Solaris, baz danych opartych na Oracle, Sybase, oprogramowania do zarządzania siecią HP OpenView (Network Node Manager, IT/Operations) + CiscoWorks, a także zarządzałem – jako jeden z 4 adminów – regionalną siecią korporacyjną (IP/IPX, BGP) w Regionie Katowice (4 województwa starego podziału administracyjnego kraju) firmy telekomunikacyjnej, w której pracuję. Dlatego też wiem jak trudna i ciężka jest praca administratorów. I na jakie trudności napotykają w codziennej pracy.

Z tej okazji życzę wszystkim administratorom wszelkich systemów dużo cierpliwości w ich pracy, jak też cierpliwości w kontaktach z użytkownikami, na których brak żaden z administratorów na pewno nie narzeka oraz – chociaż podjęcia próby – zrozumienia ich potrzeb (chociaż to jest niezwykle trudne). Powodzenia panowie (i panie) :)

Na osłodę wszystkim adminom polecam zapoznanie się z System Administrator Appreciation Day (niektórzy mają jeszcze gorzej)…

Ok, wszystko rozumiem. Zginęli ludzie w wypadku. Nie wrócili do domów mężowie, żony, dzieci. Oczekujący na powrót bliskich nie doczekali się. Tyle, że nie wydaje mi się żeby ogłaszanie z tego powodu żałoby narodowej miało jakiś głębszy sens. Przecież każdego dnia w całym kraju w wypadkach na drogach ginie bodaj zbliżona liczba osób. To co? oni gorsi? Nie należy się im żałoba? Przecież po ich śmierci też ktoś rozpacza…

Rozumiem też, że rodzinom ofiar każda pomoc jest teraz potrzebna, ale żeby zaraz po 100 tys.? Przecież na czas pielgrzymki byli ubezpieczeni, a i sama firma przewozowa też była ubezpieczona. No to rodziny i najbliżsi dostaną odszkodowania. Przecież w końcu w jakimś celu zawiera się ubezpieczenia. A PZU zapowiedział, że łączna suma odszkodowań wyniesie 1,5 mln € (!)

A raptem kilka dni temu przeszła trąba powietrzna (czy jak to tam nazwać) w okolicach Kłomnic (woj. śląskie) i w łódzkiem. W ciągu kilku minut żywioł zabrał wszystko co napotkał na drodze łącznie z dachami domów i całymi domami. Co poniektórym pozostał dosłownie kawałek ściany. Dla tych poszkodowanych nie ma „od ręki” po 100 tys. A przecież oni potrzebują odbudować domy, na nowo je urządzić, etc. Owszem, dostali po 6 tys. Wprawdzie docelowo mają dostać więcej, w zależności od wysokości oszacowanych strat. Ale po 1). nie „od ręki”, po 2). raczej nie po 100 tys. A w przypadku katastrofy drogowej w okolicach Grenoble (we Francji) nikt nie szacuje wysokości strat, lecz „od ręki” przyznawana jest pomoc…

Żeby nie było, że jestem nieczuły na ludzkie nieszczęście, ale jakby na to nie spojrzeć, to zabitym nic – w szczególności żadne pieniądze – życia nie wróci. Ale już pomoc materialna w odpowiednio dużej wysokości dla poszkodowanych przez wichurę – np. po 100 tys., czemu nie?! – umożliwiłaby im szybkie stanięcie na nogi. W sensie mieliby za co odbudować swoje domy. I jak najszybciej zapomnieć o poniesionych stratach…

Dzisiaj ok. 17.00 pielęgniarki zlikwidowały „Białe miasteczko” i tym samym zakończyły swój protest przed KPRM. D. Gardias [przewodnicząca OZZPiP] tak mówiła na okoliczność likwidacji miasteczka:

– Jesteśmy dumne z tego, że jesteśmy pielęgniarkami i położnymi, jesteśmy dumne z tego miasteczka, ale póki co nie ruszyłyśmy sumień strony rządzącej. To hańba jak zachowała się strona rządowa wobec protestujących pielęgniarek i położnych. Nie doczekałyśmy się do dzisiaj poważnych rozmów i dialogu, który powinien być w europejskim kraju.

No tak, racja rozmowy były niepoważne, bo nie dostały od rządu tego po co przyszły, czyli pieniędzy jakich oczekiwały. Ale gdyby dostały to rozmowy byłyby poważne!
Nie można przecież powiedzieć, że: 1) rozmów ani dialogu nie było w ogóle, 2) rząd nie proponował żadnych podwyżek. Rząd rozmawiał z nimi kilkakrotnie, co raz to ustępując, ale w pewnym momencie możliwości ustępstw ze strony rządu (a tak naprawdę przecież budżetu!) się skończyły. A na jakie ustępstwa poszły panie pielęgniarki? Chyba jedyne na co się zdobyły to zakończenie okupacji jednego z pokoi w KPRM, a i to nie bez przeszkód. Nie godziły się na miejsce odbywania rozmów ze stroną rządową (w Centrum Dialogu Społecznego – w jakimś celu przecież istnieje?). Ale kilka dni temu nie zgodziły się na – uwaga – utrzymanie 30% podwyżek z ubiegłego (chyba) roku (!). Zaraz, zaraz, to jak to, nie chcą podwyżek?? To po co przyszły? Z tego co kojarzę, to od początku protestu paniom pielęgniarkom chodziło o podwyżki…

Panie pielęgniarki utrzymują też, że kompromisu nie udało się osiągnąć, bo rząd nie zaoferował im żadnej propozycji. Hmmm… o kompromisie można mówić, gdy na ustępstwa idą obie strony sporu, a nie tylko jedna. Ustępował tylko rząd, a pielęgniarki trwały na swym twardym stanowisku. No to w końcu i minister zdrowia (Z. Religa) się zdenerwował i stwierdził, że więcej rozmów nie będzie.

A czego się spodziewały? Może rząd mógłby dodrukować trochę pieniędzy? Co za kłopot – wydrukować i rozdać; tylko, że wtedy dostałyby gazetę albo inny nic nie wart papier – tak już bywało za komuny, brakowało pieniędzy to się dodrukowywało…

Właśnie na którymś kanale tv „leciała” reklama jednego z operatorów, w której to dwaj panowie, troszeczkę w stylu MIB, podjeżdżają furą i pytają zgromadzonych czy chcą mieć hit. W pierwotnej wersji reklamy pytanie padało dwukrotnie, a teraz – jak zwykle po pewnym czasie emisji – nadawana jest skrócona wersja, w której pytanie pada tylko raz. I to właśnie zauważył Jasiu, mówiąc, że jest inaczej, bo «było dwa razy hit». Ach te dzieci, takie spostrzegawcze są.

Dzisiaj Małgosia nie chciała jechać do przedszkola z mamą. Stwierdziła, że pojedzie ze mną. No dobra – myślę sobie. Wprawdzie nie po drodze mi jazda z domu do pracy z uwzględnieniem przedszkola, ale co tam. Przedszkole jest w centrum, a ja pracuję w okolicach A–4, więc wysiadam sobie z autobusu po drodze. No nic to.

Iza z Magdą i Jasiem poszli, ja się ubieram, kawa się parzy (i herbata dla Małgosi), Małgosia coś tam je (znaczy się kanapkę). W końcu słyszę odjeżdżający pociąg i mówię do Małgosi, że mama właśnie pojechała, też byś już jechała.

Na razie jeszcze nic się nie dzieje; w końcu Gosia wzięła sobie kartkę papieru i piórnik ze swoimi przyborami do rysowania i coś tam rysowała. Minęło jeszcze może z 10 minut i nagle wypaliła, że chciała jechać z mamą i w płacz.

– „Jak to?” – mówię. „Przecież mówiłaś, że nie jedziesz z mamą”. Nie, ona nadal utrzymuje, że z mamą. – „Pociąg już pojechał” – mówię. Mama pojechała.

No nic, idziemy na autobus, Małgosia cały czas nie daje za wygraną. Po drodze dzwonimy do mamy, porozmawiała, trochę jej przeszło. W końcu jedziemy autobusem, nawet zadowolona, bo autobus szybko jedzie – pojechaliśmy pospiesznym, bo inne uciekły…

W końcu stwierdziła, że boli ją brzuszek i jest jej niedobrze, że to niby po tych drażach co je kupiliśmy, a którymi się zajadała podczas jazdy. Na szczęście już dojeżdżaliśmy, więc mimo marudzenia jakoś wytrzymała. Idziemy w kierunku przedszkola, wtem Małgosia stwierdza, że chce iść do mamy.

– Przecież już prawie jesteśmy w przedszkolu, a poza tym mama jest w pracy.
– Chcę iść do mamy do pracy.
– Ale mama tam pracuje, a nie bawi się.
– Do mamy do pracy. Już kiedyś byłam.
– Ale mama wtedy nie pracowała, tylko była tam tymczasowo.
– A wcale, że nie [standardowe powiedzenie Małgosi], bo pracowała…

Doszliśmy do przedszkola i została.

Uzupełnienie (po południu):
Gdy poszedłem dzisiaj po pracy odebrać dzieci z przedszkola, Małgosia na powitanie powiedziała mi, że jak ją dzisiaj zaprowadziłem i poszedłem to trochę jeszcze płakała za mamą…

W czasie wakacji przedszkole, do którego uczęszczają moje dzieci, nie pracuje. Dlatego też od początku lipca przebywają w przedszkolu w centrum Katowic, skąd czasem je odbieram, bo i tak przejeżdżam przez centrum miasta (autobusem ;)). I właśnie dzisiaj tak szliśmy sobie w czwórkę z przedszkola w kierunku dworca kolejowego. W pewnym momencie pomyślałem sobie: „Chodźmy do McDonald’s – dawno tam nie byliśmy.” No dobrze, to mówię do dzieci:

– Idziemy do McDonalda?

Na to Magda:

– Tak, chodźmy, umówiłam się w «McDonaldzie» z koleżanką z przedszkola!
– Jak to umówiłaś się z koleżanką? Na którą godzinę?
– Nie wiem, nie powiedziała. Pytała czy mogę przyjść dzisiaj do «makdonalda» po przedszkolu.

W tym momencie dzwoni moja komórka. To dzwoni druga połowa.

– Gdzie jesteście?
– Idziemy do «makdonalda»
– Też myślałam żebyśmy poszli…

Czyżby telepatia razy trzy?

Panie pielęgniarki okupujące KPRM przeszły same siebie. Do narzekania na warunki panujące w okupowanym przez nie pomieszczeniu (w tym brak miejsc do spania i pościeli – śpią na gazetach, a przykrywają się jedynie kocem) dorzuciły życzenie urozmaicenia posiłków (!).

Przecież rzeczone panie pielęgniarki – co trafnie zauważyła pani poseł Szczypińska, niegdyś sama będąca z zawodu pielęgniarką – prowadzą strajk i okupację budynku. Nie są zaś na wczasach. Wybierając się pod kancelarię premiera na zorganizowany przez związek pielęgniarek i położnych strajk, wiedziały – a przynajmniej powinny były wiedzieć – na co się piszą, w sensie co może je czekać. Same weszły do pomieszczenia w celu jego okupacji – nikt ich tam siłą nie wciągnął (no chyba, że koleżanki po fachu wepchnęły je tam, tak jak robotnicy stoczniowi podsadzili Wałęsę, by przeskoczył przez płot ;) ).

Do całej tej sytuacji pasuje mi takie moje własne porównanie do żołnierzy wyjeżdżających na wojnę. Pojechał taki jeden z drugim na misję do Afganistanu, w którym bądź co bądź panuje wojna. Przypomnieli sobie zapewne stare powiedzenie popularne za czasów komuny: czy się stoi czy się leży ileś tam PLN-ów się należy. I doszli do wniosku, że posiedzą z pół roku w bazie i zgarną ładny kawałek grosza (ochotnicy dostają, prócz żołdu, dodatkowe wynagrodzenie za udział w tejże misji). A tu tymczasem rozkaz brzmiał: jechać na patrol. No, nie, przecież mogą nas postrzelić albo nawet zastrzelić! W najlepszym razie zostaniemy ranni albo zginiemy. Nie, nie zgadzamy się!

No, k***, co się wyrabia w tej naszej polskiej demokracji! Żołnierz jedzie na wojnę, po to by walczyć, a nie siedzieć w bazie i gwizdać.
Tak samo pielęgniarki – nikt im nie kazał strajkować ani okupować KPRM. No chyba, że manipuluje nimi opozycja albo panowie lekarze, postępujący w myśl powiedzenia: „Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle.”
W każdym razie, strajkują dobrowolnie, to niby dlaczego miałyby liczyć na darmowe wyżywienie, wygodne łóżeczka, kołderki, a może jeszcze sauny z basenami, solaria i studia urody?? I tak powinny się cieszyć, że w ogóle dostały coś do jedzenia.

Wyjaśnienie:
Jestem daleki od krytyki słuszności strajku i racji pań pielęgniarek. Osobiście, gdybym stał przed wyborem czy dać podwyżki lekarzom czy pielęgniarkom, wybrałbym panie pielęgniarki właśnie. Jak by nie było pracują po wiele godzin na zmianach za niezbyt duże wynagrodzenie. A jednocześnie nie mają możliwości dorobienia do pensji. Co innego lekarze – mają po kilka etatów, nierzadko w tym samym czasie w dwóch różnych oddalonych od siebie miejscach. [Osobiście to widziałem kilka lat temu – lekarka w tym samym czasie ma dyżur w szpitalu i przyjmuje w przychodni. Tak wynika z godzin przyjęć. To co, że faktycznie w przychodni przyjmuje krócej niż powinna, bo w tym czasie przecież ma pacjentów na oddziale szpitalnym. Ważne, że kasę bierze – w tym przypadku – za dwa etaty.]

Powyższym tekstem chcę jedynie zaprotestować przeciwko postępowaniu pielęgniarek i tłumaczeniu go tym, że strajkują w słusznej sprawie. Owszem, ale nie tymi metodami. W ten sposób to każdy mógłby sobie okupować jakieś pomieszczenie rządowe albo samorządu lokalnego (będzie bliżej) i żądać, by go karmić i przenocować…

W dniu dzisiejszym zostały ogłoszone wyniki przesłuchań do szkoły muzycznej w naszym mieście. Magda, która w tym roku wybiera się do szkoły podstawowej, została właśnie zakwalifikowana do klasy I Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I stopnia im. F. Rybickiego przy Zespole Szkół Muzycznych w Tychach. Ogólnokształcąca oznacza w tym przypadku, że nauka przedmiotów artystycznych połączona jest z nauką w szkole podstawowej. Nie ma potrzeby „chodzenia” do dwóch różnych szkół.
Magda będzie się uczyć gry na fortepianie / pianinie, zgodnie z jej wyborem (w szkole będzie się uczyć gry na fortepianie, a w domu na pianinie).

Jednocześnie muszę wspomnieć, że tym samym Magda pokonała ponad 70 dzieci. O jedno miejsce ubiegało się 6 dzieci (sic!) – do klasy I przyjętych zostało 17 z 90 chętnych. Tak, że sukces jest.
Mam nadzieję, że zapał nie minie zbyt szybko i przez najbliższe lata będzie pilnie uczyć się grać. I nie tylko, bo przecież czeka ją także nauka i innych przedmiotów…

Nawiasem mówiąc będzie się musiała rzeczywiście mocno przyłożyć, bo szkoła od co najmniej kilku lat okupuje czołowe miejsca w rankingach szkół nie tylko w mieście, ale w ogóle w kraju. Kończący ją uczniowie w większości uzyskują wysokie – a duża część z nich nawet maksymalne – wyniki w egzaminach kończących naukę w szkole podstawowej (po klasie VI).
Wyniki sprawdzianu końcowego w roku 2006 (i latach ubiegłych)

Uzupełnienie:
W Internetowym Centrum Zasobów Edukacyjnych MEN zostały udostępnione wyniki egzaminów końcowych po klasie VI w roku bieżącym – szkoła nadal znajduje się w czołówce szkół podstawowych w kraju.
Wyniki sprawdzianu końcowego w roku 2007

Dzisiaj w godz. popołudniowych – po zakończeniu zajęć – odbyło się zakończenie roku przedszkolnego w grupie starszaków – „Misie”. Magda recytowała wierszyk, ale – jak się dowiedzieliśmy później – inny niż miała recytować. Znaczy się ten też miała recytować. Ale w repertuarze Magdy był jeszcze drugi wiersz, dłuższy od tego, który zaprezentowała. Zaprezentowany wiersz składał się raptem z (bodaj) 4 wersów. Może w ostatniej chwili repertuar uległ zmianie? Nie wiem.

W każdym razie program artystyczny na zakończenie roku przedszkolnego był dość długi i występowała znaczna część dzieci uczęszczających do klasy „0”. Na koniec pani dyrektor pasowała każde dziecko na ucznia i życzyła wszystkim dzieciom sukcesów w dopiero co rozpoczynającej się dla nich nauce. Oczywiście to dopiero po wakacjach…